Email en Chat Psycholoog

online therapie en counseling

De fysieke wond versus de emotionele wond

Wat doe je bij een fysieke wond? Het stappenplan:

1) verwonding signaleren / opmerken;
2) De omvang of de ernst van de wond bepalen;
3) Nagaan wat je mogelijkheden zijn om de wond te behandelen;
4) Een van de mogelijkheden kiezen en overgaan tot behandeling;
5) Aandacht aan de verwonding blijven besteden;
6) Zorgen dat de verwonding heelt en blijft helen totdat er sprake is van genezing.

Het kan zijn dat het een klein wondje is waarbij de behandeling volstaat met het stoppen van het bloeden of bij gradaties van ernst: schoonmaken en pleister, naar de dokter en laten hechten, specialist om hulp vragen en opereren, medicijnen slikken, enz. enz. Zo zijn er dus verschillende niveaus van omvang/ernst die allemaal om een eigen aanpak vragen. De kern is echter wel dat je bij een fysieke verwonding aandacht aan de wond besteedt en blijft besteden totdat je duidelijkheid hebt over de ernst en over wat je eraan kunt doen. Bij een fysieke verwonding is het heel gewoon dat je je zorgen maakt over de verwonding, totdat er sprake is van genezing (of soms: optimale behandeling). Bedenk jezelf maar eens hoe omvangrijk het algemeen bekende stappenplan is bij een fysieke verwonding en het toegankelijke netwerk aan hulpverleners....indrukwekkend!

Nu mijn vragen: welk 'stappenplan' is er voor het omgaan met een geestelijke of emotionele verwonding? Wat doe je als jouw gevoel gekwetst is (dat is dus een ander woord voor verwond!)? Is er dan ook een alom bekend stappenplan of plan van aanpak? Of weet jij dan op zijn minst voor jezelf wat je het beste kunt doen als je pijn hebt 'aan je gevoel'? Denk hier maar eens over na: bij mij restte een lange stilte en een onbehaaglijk gevoel.

Op al deze vragen is veelal een 'weet niet' of 'nee' het antwoord. Voor veel mensen is stap 1 (het signaleren van een verwonding) al een moeilijk punt als het gaat om emotionele of geestelijke pijn. Sterker nog: er zijn maar weinig mensen die zich op deze manier bezighouden met hun emotionele gesteldheid. Een mogelijke impliciete aanname die hieraan ten grondslag kan liggen is: "Het gaat vanzelf wel over, als je er maar niet teveel aandacht aan besteedt". Het is inderdaad zo dat veel verwondingen 'vanzelf' overgaan. Aan elke fysieke wond besteed je in ieder geval een zekere mate van aandacht, maar deze minimale aandacht wordt bijna nooit gegeven aan een emotionele verwonding, hoe ernstig die ook is.

Waarom? Wij hebben nooit geleerd hoe dat moet! Daarom zijn wij pijnlijk onhandig met dat soort verwondingen en gaan wij pas over tot aandacht / behandeling als 'de wond' is gaan zweren en etteren en normaal functioneren niet meer mogelijk is. Vaak moeten we nog de grootste moeite doen om te achterhalen wat de oorzaak is geweest van de verwonding. Zie ook het klinische criterium voor psychiatrische en psychologische behandeling: "Behandeling is vereist als normaal functioneren in het dagelijks leven van de maatschappij ernstig belemmerd wordt". Wat wij dan eigenlijk doen als de vergelijking met de fysieke verwonding doorgetrokken wordt, is een vuile, diepe snijwond in je been zo lang laten etteren en zweren totdat je bijvoorbeeld niet meer in staat bent om te lopen. Niemand zal dit laten gebeuren met een snijwond, want die geven wij aandacht en die laten wij zonodig behandelen. Maar zijn we ook zo op onze hoede bij een geestelijke of emotionele 'wond'? Zullen we daarbij ook zeker zorgen dat 'ie niet gaat etteren en zweren? Signaleren we die ook zo accuraat? En behandelen we die ook zo zorgvuldig en met een even grote mate van vanzelfsprekendheid?

En nu heb ik alleen de vergelijking getrokken met verwondingen, maar wat dacht je van het verzorgen van het lichaam versus het verzorgen van je emoties en geestelijke gesteldheid? Denk ook daar maar eens over na en gebruik de metafoor van de lichamelijke verzorging. De conclusie en het gevoel die na het vergelijken overblijven, zijn niet voor iedereen even prettig.

Bovenstaande is voor mij de basis geweest waarop ik mensen help: de kennis (studie én ervaring) die ik op heb gedaan om antwoorden op de door mijzelf gestelde vragen te kunnen geven, gebruik ik nu om anderen te adviseren.

Bedenk echter dat jezelf verantwoordelijk bent en er inmiddels voldoende mogelijkheden zijn om jezelf te bekwamen in het op een goede manier omgaan met je emotionele gesteldheid. Eén van die mogelijkheden is mijn hulp.

Voel je vrij om te reageren: info@emailpsycholoog.nl